یادداشت‌هایی درباره چند فیلم از سینمای ایران

بمب (پیمان معادی): فیلم شروع امیدوارکننده دارد. دقایق ابتدایی بمب را که میبینیم، فکر میکنیم قرار است با فیلمی روبهرو شویم که میخواهد با از بین بردن مرز میان کمدی و تراژدی، به لحن و اتمسفری ویژه دست پیدا کند. فیلمی که کارگردانش حواساش به مود حاک...

فارغ التحصیلی (کریستین مونجیو): در فارغ التحصیلی درست مانند فروشنده و او/ اِل درام حول واکنش شخصیت اصلی به یک تجاوز شکل میگیرد. انگار در دوران پس از ظهور داعش و گسترش پدیده مهاجرت، مسئله اصلی فیلمهای حاضر در جشنواره کن سال گذشته تجاوز و تعرض به حریم شخصی انسانها بوده است. با وجود این، فیلمِ مونجیو تفاوتهای آشکاری با آثار فرهادی و ورهوفن دارد. در اینجا با پدری مواجه هستیم که تلاش میکند زندگی دخترش را پس از وقوع یک رخداد ناگوار سامان ببخشد و حفظ کند. در فارغ التحصیلی نه بحث انتقامجویی و کینه مطرح است و نه روی آوردن به بازیهای بیمارگونه. نگاهِ شخصیت پدر در این فیلم رو به آینده است. از این رو فارغ التحصیلی بیش از تجاوزی که تعادل زندگی دختر را در بزنگاهی سرنوشتساز بر هم میزند، بر تصمیمات پدر مبن...

مادر قلب اتمی (علی احمدزاده) فیلم عجیب و غریبی است و طبعا نحوه ارتباط برقرار کردن با آن متفاوت خواهد بود. سازندگان اثر تلاش کردهاند پا به عرصههای کمتر آزموده شدهای در سینمای ایران بگذارند و شیوه بیانی و فضاسازی تازهای را امتحان کنند. از این رو فیلم با اینکه نمیتواند بخش قابل توجهی از مخاطبانش را در پایان اقناع کرده و جهان معنایی مد نظرش را به سرانجام برساند، اما همچنان لحظات هیجانانگیزی دارد که نشان میدهد در این سینمای محافظهکار ما، تا چه اندازه کمبود سینماگران ماجراجو احساس میشود. مادر قلب اتمی که دومین همکاری مشترک علی احمدزاده و مانی باغبانی است، نسبت به مهمونی کامی یک پیشرفت محسوس به حساب میآید. فیلمی که مشخص است ارزان ساخته شده و اغلب دقایق آن، با کمترین تنوع پلان، در ماشین میگذرد. با ...

پرسونال شاپر (اولیویه آسایاس): واکنشها به فیلم پس از اولین نمایش در جشنواره کن ضد و نقیض بود. عدهای در سالن آن را «هو» کردند، اما در نهایت آسایاس جایزه بهترین کارگردانی را بدست آورد. فیلم را که میبینیم، میتوانیم علت این واکنشهای متف...